Door deze website te gebruiken gaat u akkoord met het gebruik van cookies op de website.

Canine Epileptoid Cramping Syndrome (CECS) and Shaking Puppy Syndrome (SPS) vertaling uit het Engels

Canine Epileptoid Cramping Syndrome (CECS) and Shaking Puppy Syndrome (SPS)

Verschillende uitingen op social media hebben twee neurologische problemen in de Border Terrier voor het voetlicht gebracht. Wat volgt zijn antwoorden om diegenen die een hond hebben lijdend aan één van deze aandoeningen of diegenen die zich zorgen maken over de toekomstige gezondheid van het ras te helpen. Als u wilt helpen om een oplossing te vinden voor één van deze problemen, dan kunt u dat het beste doen door via de rasverenigingen

1 of via ondergetekende als "Breed Health Coördinator"2 te communiceren, omdat het belangrijk is dat er met de onderzoekers en met de dierengeneeskundigen via één kanaal gecommuni-ceerd wordt. Men is bezig om geld in te zamelen voor onderzoek maar weest u zich ervan bewust dat dit niet gebeurd op initiatief van één van de rasverenigingen. Financiering is eerlijk gezegd niet het probleem op dit moment.

1

Red. - In het Verenigd Koninkrijk kennen we meerdere rasverenigingen voor ons ras, de Border Terrier.

2

Deze tekst is gericht aan de eigenaren van Border Terriers in het Verenigd Koninkrijk. In Nederland kennen we geen "Breed Health Coördinator" maar u kunt wel uw gezondheidsperikelen en het overlijden van uw Border Terrier melden aan ons meldpunt (meldpunt@borderterrier.nl).

Huidig onderzoek

Als "Breed Health

Coördinator" heeft ondergetekende het CECS-probleem met twee groepen besproken. Een belangrijke stap voorwaarts is gedaan bij het zoeken naar de genetische markers voor CECS, waarbij ondersteund door de rasverenigingen het genoom van de Border Terrier bij de AHT is vastgesteld. Door dit naast het genoom van ongeveer 75 andere rassen te leggen zal dit het lokaliseren van mutaties in verband met neurologische functies makkelijker maken. Echter, dit is een stap voorwaarts maar nog geen oplossing. We moeten het eens zijn welke drie onderdelen in ons ras het belangrijkst zijn en daarmee zijn we bezig. Zodra dit is afgerond, kunnen we vooruitgang verwachten bij het identificeren van genetische mutaties binnen enige gezondheidsproblemen van betekenis.

Er zijn vier stappen binnen een goed onderzoek naar erfelijke ziekten.

1. Nauwkeurige diagnose van de toestand van een

"zieke" hond. Dit wordt het best bereikt door in eerste instantie het advies van een geschikte specialist te vragen. In het geval van CECS en SPS zou dit een erkende neuroloog zijn.

2. Meld de diagnose bij de

"Breed Health Coördinator". Enquêteformulie-ren m.b.t. gezondheid zijn te vinden op de websites van de verschillende rasverenigingen.

De volledig ingevulde formulieren moeten doorgestuurd worden naar ondergetekende (stevedean@tyrianborder.com), samen met de volle-dige informatie over de toestand van uw hond.

3. Zorg voor één communicatieroute richting de onderzoekers

. De "Breed Health Coördinator" is de aangewezen persoon om zowel de onder-zoekers als de diergeneeskundigen te bereiken. Daarbij zorgt dit er ook voor dat de belangen van het ras gebundeld worden.

4. Het verzamelen van monsters van individuele honden is in een later stadium een belangrijk deel van het proces. We zullen hiervoor de AHT gebruiken, omdat zij het centrum voor genetisch onderzoek van de Kennel Club zijn. Nadere informatie volgt wanneer en hoe deze monsters moeten worden verzameld en doorgestuurd.

Het is belangrijk om te begrijpen dat het genetisch onderzoek zorgvuldige coördinatie vereist als we bruikbare progressie willen maken. Het inzetten van een breed scala aan individuen zonder enig vooropgezet plan zal hoogst waarschijnlijk niet efficiënt zijn bij het resulteren in een uitslag en het zal waarschijnlijk concurrentie en verwarring onder de onderzoekers veroorzaken. Vandaar het verzoek om deze zaken via ondergetekende als

"Breed Health Coördinator" aan te sturen.

Huidige stand van zaken

CECS

Deze aandoening werd voor het eerst gerapporteerd op het vasteland van Europa en in Amerika. Zeer waarschijnlijk is de in-/lijnteelt op een beperkt aantal Britse lijnen de oorzaak van het optreden van deze aandoening. Eenmaal in het buitenland ontdekt, werd deze aandoening ook in het Verenigd Koninkrijk gemeld. Aanvankelijk werd het toegeschreven aan een maag- of darmverkramping maar inmiddels wordt geaccepteerd dat CECS een neurologische oorsprong kent. Het is waarschijnlijk dat deze aandoening binnen het ras al een zeer lange tijd bestaat maar het kwam in toenemende mate voor in de nauw ingeteelde bloedlijnen in de jaren tachtig.

Neurologische aanvallen komen ongeveer 4-5% binnen ons ras voor. Dit wordt bevestigd door de enquête binnen het ras in het Verenigd Koninkrijk uitgevoerd door de rasverenigingen en de enquêtes die de Kennel Club in 2000 en 2015 uitvoerde. Aanvallen worden gemeld bij honden in de leeftijd

van ongeveer 4-5 jaar. Sterfgevallen die verband houden met de aanvallen worden gerapporteerd binnen een breed leeftijdsbereik van 5 tot en met 15 jaar met een uitschieter op de gemiddelde leeftijd van 10 jaar. CECS werd specifiek gerapporteerd bij het Kennel Club-onderzoek van 2015 met een voorkomen van 1,6%.

Een van de uitdagingen in het omgaan met CECS is de ontwikkeling van een specifiek diagnostisch advies maar het is nu eenmaal een feit dat er geen betrouwbare bevestigende diagnostische test bestaat. We vertrouwen daarom op een deskundige diagnose op basis van puur symptomen. Typerend voor CECS zijn abnormale gedragingen (angst, afwijkend gedrag, bek likken) welke uitmonden in een aanval waarbij de hond zich bewust blijft van zijn omgeving. De aanval lijkt in veel gevallen gepaard te gaan met spierkrampen, verlies van evenwicht, soms maaggerommel en waarschijnlijk ongemak. Eenmaal hersteld lijken de honden helemaal normaal.

Deze symptomen zijn opgenomen en er zijn diverse filmpjes online beschikbaar. Een overeenkomst tussen CECS en Scottie Cramp en andere soortgelijke krampsyndromen in een aantal andere terriërrassen wordt verondersteld.

Een genetische predispositie wordt al enige tijd verondersteld, maar ondanks het feit dat diverse internationale teams

een "snelle doorbraak" beloven is er in feite nog steeds niets naar voren gekomen. Dit komt wellicht door het gebrek aan gecoördineerde samenwerking tussen de verschillende groepen onderzoekers en het ontbreken van een betrouwbare diagnose. Dit komt tot uiting door het lage aantal wetenschappelijke publicaties over deze specifieke aandoening.

Intussen wordt geprobeerd een overeenkomst te onderzoeken met voeding gerelateerde factoren (overgevoeligheid voor gluten), die ook kan helpen bij de zoektocht naar een diagnostische test en de identificatie van genetische mutaties. Echter, gezien de hoeveelheid aan niet-specifieke symptomen en de ongeorganiseerde manier waarop veel honden zijn gediagnosticeerd met CECS, bestaat er grote kans dat we te maken hebben met een aantal mutaties in plaats van een enkel gendefect. Het vooruitzicht op het vinden van een geschikte genetische test blijft een ambitieus doel dat moeilijk zal worden bereikt zonder zorgvuldig gecoördineerd onderzoek.

Shaking Puppy Syndrome

SPS is recentelijk gemeld, maar over deze aandoening bij Border Terriers is nog minder gepubliceerd. Het is een erkend probleem binnen het ras Weimaraner, waar het verband houdt met een gebrek aan myeline rond de zenuwvezels. Pups lijken te herstellen naarmate ze ouder worden. Dit is

gerelateerd aan een bekende genmutatie binnen de Weimaraner populatie en er bestaat een test om zieke honden, dragers en vrije honden te identificeren.

Online filmpjes suggereren dat de ongecoördineerde trillingen bij Weimaraner pups vergelijkbaar zijn met die bij Border Terriers, maar de Borders lijken ouder te zijn. Er wordt gespeculeerd dat hieraan hetzelfde probleem ten grondslag ligt als bij CECS, maar dit is nog niet bevestigd. Naar mijn mening zouden we heel gelukkig zijn als dit syndroom dezelfde genetische basis heeft als CECS zodat één enkele oplossing beide aandoeningen zou kunnen aanpakken.

Helaas blijft dit een discussie op social media en is het aan ondergetekende in de functie als

"Breed Health Coördinator" op geen enkele manier gerapporteerd, dus kunnen geen schattingen worden gemaakt op het algemeen voorkomen hiervan.

Commentaar

Als we binnen het ras vooruitgang wil maken met erfelijke omstandigheden, is het belangrijk dat we de discipline ontwikkelen om voorkomende

problemen aan de "Breed Health Coördinator" te melden. Het systeem hiervoor is al minstens 25 jaar in gebruik. Daarnaast is het belangrijk om te beseffen dat mutaties een gegeven zijn van het leven zelf en dat stamboomhonden fokken met zich meebrengt dat autosomaal recessieve aandoeningen zichtbaar kunnen worden, maar snel ingrijpen kan dit beperken mits de genmutatie kan worden geïdentificeerd. Meervoudige overerving is moeilijker te bestrijden en het is mogelijk dat dit laatste met CECS het geval is.

Centrale melding is de enige weg vooruit, tenzij we ons verlagen tot een

‘verwijtcultuur' die afbrekend werkt en zelden tot het beste resultaat leidt.

Ondergetekende wil nog wel vermelden dat het systeem van melden dat we momenteel hanteren, vertrouwelijk en effectief is, maar het systeem werkt alleen als eigenaren het gebruiken zodat het zijn waarde kan bewijzen voor het ras.

Prof Steve Dean BVetMed, MRCVS, DVR

Border Terrier Breed Health Coordinator

Delen

voeg je eigen gadgets toe aan deze pagina!